Τι συμβαίνει όταν ο πιο μικρός χώρος ενός σπιτιού συγκεντρώνει τις πιο πυκνές μνήμες;
Η ανακαίνιση αυτού του μπάνιου σε ένα αθηναϊκό διαμέρισμα ξεκίνησε από μια αφήγηση. Ήταν ο χώρος των καθημερινών τελετουργιών μιας γιαγιάς—με φθαρμένα πλακάκια, σταθερές κινήσεις και το αδιόρατο άρωμα λεβάντας.
Η πρόκληση ήταν η μετάφραση: πώς μπορεί ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός να αναγνωρίσει το παρελθόν χωρίς να το επαναλαμβάνει; Πώς μπορεί η ανανέωση να γεννηθεί από τον σεβασμό;
Η επέμβαση αντιμετωπίζει το μπάνιο ως λειτουργικό καταφύγιο και χωρική αφήγηση. Οι περιορισμοί—στενότητα, έλλειψη φωτός, παλιές υποδομές θεωρήθηκαν ενδείξεις και ευκαιρίες. Η μπανιέρα αντικαταστάθηκε από ντουζιέρα, βελτιώνοντας την προσβασιμότητα και τη χωρική ροή.
Το υλικό λεξιλόγιο βασίστηκε στην αισθαντικότητα των υφών, εναλλάσσοντας την αδρότητα με τον λυρισμό. Τσιμεντοκονία, ανάδειξη του μπετονένιου σκελετού, βοτσαλωτό δάπεδο για την εμπειρία της ξυπόλυτης απόλαυσης.