Η μελέτη αφορά την ανακαίνιση διαμερίσματος δύο υπνοδωματίων σε μια τυπική πολυκατοικία του ’70 στον Άλιμο, στα νότια προάστια της Αθήνας. Ο παλιός, εσωστρεφής και κατακερματισμένος χώρος μετασχηματίζεται σε ένα φωτεινό, ενιαίο περιβάλλον με ανοιχτούς ορίζοντες και απρόσκοπτη θέα προς τη θάλασσα.
Καθώς κανείς κινείται στο εσωτερικό, βιώνει μια αλληλουχία οπτικών πλαισιώσεων που συνδέουν αδιάλειπτα το σπίτι με το εξωτερικό τοπίο. Μια ξύλινη κατασκευή διατρέχει το διαμέρισμα, ορίζοντας διακριτικά τα ιδιωτικά δωμάτια και ταυτόχρονα ενσωματώνει τον κύριο αποθηκευτικό όγκο. Με τον τρόπο αυτό, απελευθερώνει τους χώρους διημέρευσης και δημιουργεί ένα σκηνικό καθημερινών λειτουργιών με ελευθερία και ροή.
Η ανάγνωση είναι μια αγαπημένη συνήθεια των κατοίκων και αποτελεί βασικό άξονα στη διαμόρφωση του χώρου. Η πόρτα του μπαλκονιού δίπλα στη βιβλιοθήκη γίνεται σημείο ανάπαυλας, όπως και το παράθυρο στο υπνοδωμάτιο που μετατρέπεται σε ήρεμο καταφύγιο σκέψης.
Το μαγείρεμα και η ζαχαροπλαστική, άλλες αγαπημένες ασχολίες της οικογένειας, καθορίζουν τη θέση και τη σημασία της κουζίνας και της τραπεζαρίας. Η τραπεζαρία υποδέχεται φίλους και συγγενείς, ενώ η κουζίνα συνδέεται λειτουργικά με αυτήν, φιλτραρισμένη μέσω μιας ελαφριάς κατασκευής που επιτρέπει τη συνέχεια του χώρου και του φωτός.
Το μαύρο μαρμάρινο δάπεδο, χαρακτηριστικό της εποχής κατασκευής του κτιρίου, διατηρείται αυτούσιο. Η υλικότητά του συνομιλεί αρμονικά με τις νέες παρεμβάσεις: μεταλλικές κατασκευές με βαφή, επενδύσεις κόντρα πλακέ, φινιρίσματα δρυός και λουστραρισμένα στοιχεία.
Το διαμέρισμα μεταμορφώνεται σε ένα πεδίο ζωής, όπου το φως, η θέα και οι καθημερινές τελετουργίες διαμορφώνουν μια νέα εμπειρία κατοίκησης. Ένας χώρος που αναδεικνύει τη λεπτομέρεια, την αίσθηση και τον χρόνο.