Αυτές οι δύο κατοικίες στο Βαθύ, Μέθανα, αποτελούν μελέτη υλικής καθαρότητας και στοχαστικής λεπτομέρειας. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι που αναδεικνύει την απλότητα ως βάθος.
Τα υλικά—σοβάς, σκυρόδεμα, ξύλο και κεραμικό—χρησιμοποιούνται στην φυσική τους κατάσταση, χωρίς διακόσμηση ή μεταμφίεση. Μέσα σε αυτήν την καθαρότητα, κάθε σύνδεση και επιφάνεια έχει συντεθεί με προσοχή, αποκαλύπτοντας μια αθόρυβη εκφραστική πυκνότητα. Ο πλούτος του χώρου αναδύεται μέσα από την υφή, τις τονικότητες και τη διακριτική παρουσία των πραγμάτων. Η τέχνη δεν εμφανίζεται ως έκθεμα αλλά ως χειρονομία. Μικρές παρεμβάσεις—αυτοσχέδιες, απτικές, οικείες—καθρεφτίζουν μια δημιουργική ζωή που βιώνεται με προσοχή, μέρα με τη μέρα. Οι σοβατισμένοι τοίχοι είναι λείοι, χοντροί και ασβεστωμένοι, δημιουργώντας ένα ήρεμο φόντο για την καθημερινότητα. Κόγχες χαράσσονται απευθείας στους τοίχους, μετατρέπονται σε χώρους για καθημερινά αντικείμενα και έργα τέχνης—βιβλία, ξύλα της θάλασσας, κεραμικά. Τα εντοιχισμένα στοιχεία—βάσεις κρεβατιών, πάγκοι, ράφια—αναδύονται αβίαστα από την ίδια την αρχιτεκτονική, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα σε δομή, έπιπλο και γλυπτική. Τίποτα δεν μοιάζει σκηνοθετημένο· όλα εμφανίζονται ήσυχα ενσωματωμένα στη ζωή του χώρου.
Η αιχμηρή γεωμετρία της εξωτερικής χυτής σκάλας απαλύνεται από το φως και τη σκιά. Η εσωτερική αιωρούμενη σκάλα ισορροπεί με ακρίβεια. Το μεταλλικό κιγκλίδωμα έχει γλυπτικό χαρακτήρα και λεπτοδουλεμένη έκφραση. Οι χαλύβδινες συνδέσεις του παραμένουν εκτεθειμένες, αποτελώντας μέρος της αισθητικής γλώσσας.
Τα ξύλινα κουφώματα φτάνουν ως την οροφή και φέρνουν το έξω μέσα. Το φως κινείται αργά στον χώρο και σχηματίζει διαφορετικά μοτίβα μέσα στην ημέρα.
Στα λουτρά, τα υλικά αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα φροντίδας. Μονόλιθες πλάκες μαρμάρου συναντούν την απτική επιχρισμένη τσιμεντοκονία, καλώντας την αφή και συλλαμβάνοντας το φως σε διακριτές διαβαθμίσεις.
Το τοπίο εισχωρεί σε κάθε δωμάτιο αργά—μέσα από αποσπασματικές θέες, αντανακλάσεις, μετατοπιζόμενες σκιές ή ένα περαστικό αεράκι. Τα υλικά, όπως και η ίδια η αρχιτεκτονική, αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα τους σταδιακά, ανταμείβοντας την ηρεμία και την προσεκτική παρατήρηση.
Το έργο περιλαμβάνει ένα μικρό στούντιο και μια διώροφη κατοικία, σχεδιασμένες για δύο συγγενικές αλλά ανεξάρτητες οικογένειες. Ο σχεδιασμός ισορροπεί με φροντίδα την εγγύτητα, την ιδιωτικότητα και την προσβασιμότητα, καλλιεργώντας αίσθηση σύνδεσης ενώ διατηρεί την ατομική αυτονομία. Κεντρικός στόχος υπήρξε η απρόσκοπτη αλληλεπίδραση ανάμεσα στις δύο κατοικίες και τον κοινόχρηστο υπαίθριο χώρο, εξασφαλίζοντας ρευστή κίνηση και ευέλικτη χρήση, με δυνατότητα διαχωρισμού όποτε απαιτείται.